পৃথিৱীৰ শ্ৰেষ্ঠ ব্যক্তি : হযৰত মুহাম্মদ (ছাঃ)

ভূমিকা

ইছলামৰ শেষ নবী হযৰত মুহাম্মদ (ছাঃ)-ক আল্লাহে সমগ্ৰ মানৱজাতিৰ বাবে “ৰাহমাতুল্লিল আলামীন” (জগতবাসীৰ ৰহমত) হিচাপে প্ৰেৰণ কৰিছিল। তেওঁৰ শ্ৰেষ্ঠত্ব কেৱল মুছলিমসকলৰ বাবেই নহয়, বিশ্বৰ বুৰঞ্জীবিদ, দাৰ্শনিক আৰু বৈজ্ঞানিকসকলেও ইয়াক স্বীকাৰ কৰিছে।

কুৰআনৰ স্পষ্ট প্ৰমাণ”وَإِنَّكَ لَعَلَىٰ خُلُقٍ عَظِيمٍ” “নিশ্চয় আপুনি মহান চৰিত্ৰৰ অধিকাৰী।” (ছুৰা আল-কালাম ৬৮:৪) ইবনে কাথিৰৰ তাফছীৰ মতে, এই আয়াতত আল্লাহে স্বয়ং নবীজীৰ চৰিত্ৰক ‘অতি মহান’ বুলি ঘোষণা কৰিছে, যি মানৱ ইতিহাসত অদ্বিতীয়। “وَمَا أَرْسَلْنَاكَ إِلَّا رَحْمَةً لِّلْعَالَمِينَ” (ছুৰা আল-আম্বিয়া ২১:১০৭) “আমি আপোনাক সমগ্ৰ জগতৰ বাবে ৰহমত হিচাপে প্ৰেৰণ কৰিছোঁ।”

এই আয়াতৰ দ্বাৰা প্ৰমাণিত হয় যে তেওঁৰ শিক্ষা কেৱল মানুহৰ বাবেই নহয়, পৰিৱেশ আৰু প্ৰাণীজগতৰ বাবেও কল্যাণকৰ আছিল। হাদীছৰ অকাট্য সাক্ষ্য, সৰ্বশ্ৰেষ্ঠ মানৱ: “أَنَا سَيِّدُ وَلَدِ آدَمَ يَوْمَ الْقِيَامَةِ” (সহীহ মুছলিম, ১৯৪) “কিয়ামতৰ দিনা মই আদম সন্তানৰ নেতা (সৰ্বশ্ৰেষ্ঠ) হম।”

পৰিয়ালত আদৰ্শ: “خَيْرُكُمْ خَيْرُكُمْ لأَهْلِهِ” (তিৰমিযী, ৩৮৯৫)

“তোমালোকৰ ভিতৰত শ্ৰেষ্ঠ সেইজন, যিজন তেওঁৰ পৰিয়ালৰ বাবে শ্ৰেষ্ঠ।” নবীজীয়ে কেতিয়াও পত্নীসকলৰ প্ৰতি কঠোৰ শব্দ প্ৰয়োগ কৰা নাছিল। পত্নীসকলৰ প্ৰতি আদৰ্শ আচৰণ “তেওঁ পত্নীসকলৰ মাজত সমতা ৰক্ষা কৰিছিল, কোনো এগৰাকীক মানসিকভাৱে আঘাত নিদিছিল। হাদীছ: “তোমালোকৰ ভিতৰত সৰ্বশ্ৰেষ্ঠ সেইজন, যিজন তেওঁৰ পৰিয়ালৰ সৈতে ভাল ব্য়ৱহাৰ কৰে।” (ইবনে মাজাহ, ১৯৭৭)”নবীজী (ছাঃ)মে নিজৰ কাপোৰ নিজেই সিয়াইছিল, গাখীৰ দোহিছিল আৰু ঘৰৰ কামত সহায় কৰিছিল।” (বুখাৰী, ৬৭৬)

মানৱতাৰ প্ৰতি দয়া: “مَثَلُ الْمُؤْمِنِينَ فِي تَوَادِّهِمْ كَالْجَسَدِ الْوَاحِدِ” (বুখাৰী, ৬০১১)

“মুমিনসকলৰ পৰস্পৰ স্নেহ-মমতা এটা শৰীৰৰ দৰে।” এই নীতি তেওঁ নিজ জীৱনত প্ৰয়োগ কৰিছিল। মুমিনসকলৰ পৰস্পৰৰ মৈত্ৰী আৰু দয়া-দাক্ষিণ্য এটা শৰীৰৰ দৰে: যদি চকুৰ বিষ হয়, গোটেই শৰীৰে তাত সঁহাৰি জনায়; যদি মূৰৰ বিষ হয়, গোটেই শৰীৰে কষ্ট পায়।”যিদৰে শৰীৰৰ এটা অংগৰ বিষে সমগ্ৰ শৰীৰক অস্থিৰ কৰি তোলে, তেনেকৈ সমাজৰ এজন সদস্যৰ দুখ-কষ্টেও সকলো মুমিনক ভাবিবলৈ বাধ্য কৰে। উদাহৰণ: নবীজীয়ে (ছাঃ) নিজে অসুস্থ চাহাবীসকলক চাবলৈ যোৱা, এতিমৰ যত্ন লোৱা।

নাৰী মৰ্যাদা:

জাহেলী যুগত কন্যা সন্তানক জীয়াই পুতি পেলোৱা প্ৰথা নবীজীয়ে উচ্ছেদ কৰিলে। তেওঁ ঘোষণা কৰিছিল: “مَنْ عَالَ جَارِيَتَيْنِ حَتَّى تَبْلُغَا، جَاءَ يَوْمَ الْقِيَامَةِ أَنَا وَهُو (মুছলিম, ২৬৩১) “যিয়ে দুগৰাকী ছোৱালীক লালন-পালন কৰে, কিয়ামতত মই আৰু সি এনেভাৱে থাকিম (আঙুলি জোৰা দি দেখুৱাই)।” জাহেলী যুগত কন্যা সন্তানক জীয়াই পুতি পেলোৱা বৰ্বৰ প্রথাৰ বিৰুদ্ধে নবীজী (ছাঃ)-য়ে যুগান্তকাৰী সংস্কাৰ আনিছিল। তেওঁৰ নিৰ্দেশনা আছিল: “যিয়ে দুগৰাকী ছোৱালীক সাৱধানতাৰে লালন-পালন কৰিব, কিয়ামতৰ দিনা মই আৰু সি (পিতৃ) এনেভাৱে ওচৰত থাকিম যেন দুটা আঙুলি জোৰা দিয়া হৈছে।” (মুছলিম, ২৬৩১)। ইয়াৰোপৰি তেওঁ কন্যা সন্তানক “ৰহমত” আৰু “স্বৰ্গৰ চাবি” বুলি ঘোষণা কৰিছিল (বুখাৰী, ১৪১৮)।

দাসমুক্তি: বিলাল (ৰাঃ)-ক মুক্ত কৰি তেওঁ সমাজত সাম্য আৰু মৰ্যাদাৰ বাণী বিয়পাইছিল। নবীজী (ছাঃ)-য়ে দাসপ্রথা উচ্ছেদৰ বাবে প্ৰায়িক পদক্ষেপ গ্ৰহণ কৰিছিল। হজৰত বিলাল (ৰাঃ)-ক হজৰত আবু বকৰে (ৰাঃ) ক্ৰয় কৰি মুক্ত কৰাৰ ঘটনাটো ইছলামৰ সামাজিক বিপ্লৱৰ সূচনা: “বিলাল আল্লাহৰ ভাই! তেওঁ আমাৰ মাজত মুক্ত, আমাৰ মাজত মুক্ত!” (সীৰাত ইবনে হিশাম)। কুৰআনৰ আয়াত “ফাক্কু ৰাকাবা” (দাসমুক্তিৰ বাবে অৰ্থ ব্যয় কৰা) (ছুৰা আল-বালাদ ৯০:১৩)-য়ে ইয়াৰ ভিত্তি প্ৰতিষ্ঠা কৰে।

বৈজ্ঞানিক দৃষ্টিভংগী: ইছলামে অন্ধবিশ্বাসৰ বিপৰীতে বৈজ্ঞানিক অনুসন্ধানক ঈমানৰ অংগ বুলি স্বীকাৰ কৰে: “জ্ঞানৰ সন্ধান কৰা প্ৰতিগৰাকী মুছলিমৰ ওপৰত ইয়াৰ দায়িত্ব আছে।” (ইবনে মাজাহ, ২২৪)। নবীজী (ছাঃ)-য়ে চিকিৎসা বিজ্ঞানৰ প্ৰতি উৎসাহ দিয়ে কৈছিল: “আল্লাহে যিমান ৰোগ অৱতীৰ্ণ কৰিছে, তাতোকৈ অধিক প্ৰতিকাৰো সৃষ্টি কৰিছে।” (বুখাৰী, ৫৭)। তেওঁৰ উক্তি “স্বাস্থ্য সচেতনতা ঈমানৰ অংশ” (বায়হাকী)-য়ে প্ৰতিপ্ৰেণৰ লগতে বৈজ্ঞানিক চিন্তাক উৎসাহিত কৰে। “পৰিষ্কাৰ-পৰিচ্ছন্নতা ঈমানৰ অংগ। “نِظَافَةٌ مِنَ الْإِيمَانِ” (বুখাৰী, ৫৭)” এই শিক্ষাই মধ্যযুগীয় ইউৰোপক প্ৰভাৱিত কৰিছিল।

অ-মুছলিম পণ্ডিতৰ মন্তব্যমাইকেল এইচ. হাৰ্ট (জ্যোতিৰ্বিজ্ঞানী):

“The 100: A Ranking of the Most Influential Persons in History”-ত মুহাম্মদ (ছাঃ)-ক প্ৰথম স্থান দি কৈছে: “তেওঁ একাধাৰে ধৰ্মীয় নেতা, ৰাজনীতিবিদ, সেনাপতি আৰু নৈতিক বিপ্লৱী আছিল।

” জৰ্জ বাৰ্ণাৰ্ড শ্ব’ (নোবেল বিজয়ী লেখক):”

মুহাম্মদ (ছাঃ) হ’ল একমাত্ৰ ব্যক্তিত্ব যিজন সমসাময়িক সকলো সমস্যাৰ উত্তৰ দিব পাৰিছিল। তেওঁৰ মৃত্যুৰ ১৪ শতিকাৰ পিছতো আজিও তেওঁৰ আদৰ্শ প্ৰাসংগিক।

“মহাত্মা গান্ধী:”

মুহাম্মদ (ছাঃ)-ৰ অসামান্য চৰিত্ৰই মোক আকৰ্ষিত কৰিছে। তেওঁৰ দৃঢ় বিশ্বাস আৰু নিঃস্বাৰ্থ সেৱাই পৃথিৱীৰ সকলো নেতাৰ বাবে আদৰ্শ।”

উপসংহাৰ

২০২৩ চনত ১.৯ বিলিয়ন মুছলিমে তেওঁক অনুসৰণ কৰে। ইউনেস্কোৰ মতে ইছলাম হৈছে বিশ্বৰ দ্ৰুততম সম্প্ৰসাৰণশীল ধৰ্ম। বিজ্ঞানী, দাৰ্শনিক আৰু নেতাসকলে স্বীকাৰোক্তি দিছে—”নবীজীৰ জীৱনেই হৈছে মানৱতাৰ বাবে এক অপাৰ আশীৰ্বাদ। “মুহাম্মদ (ছাঃ)-ৰ মহত্ত্ব এইয়ে যে তেওঁৰ শিক্ষাই যুগে যুগে মানুহক আলোকিত কৰি আহিছে। তেওঁ নিঃসংকোচে পৃথিৱীৰ শ্ৰেষ্ঠ ব্যক্তি।” — লিও টলষ্টয় |

Reference-

1. আল-কুৰআন

2. সহীহ বুখাৰী/মুছলিম

3. The 100: A Ranking… – Michael H. Hart

4. The Genuine Islam – George Bernard Shaw

5. UNESCO World Religions Report (2023)